Ik wilde een zondagskind zijn, een brave dochter zijn. Eerst afstemmen op anderen in plaats van mijn eigen ruimte innemen.
 

“Vorig jaar liep ik met mijn moeder en onze gids Rachid te voet door het Atlasgebergte in Marokko. Eerst liep ik nog voor mijn moeder uit, maar ik merkte dat ik dan vaak moest wachten of te snel ging. Dus ben ik achter haar gaan lopen. Rachid ervoor en ik erachter. In het tempo van mijn moeder sjokten we met z’n drieën naar boven. Stap voor stap voor stap. Dag na dag.

Dit ging zo door tot we aankwamen bij een bergpas. Naast ons een steile bergtop met grote rotsen. Rachid keek me aan en seinde: "Zullen we?” Mijn moeder riep enthousiast: “Ja, ga! Ik wandel wel alleen vast naar beneden, ik red mij wel!”

Dus rende ik achter Rachid aan en als twee berggeiten klommen we over de rotsen naar boven. Toen we bij de top aankwamen zag ik mijn moeder in de verte lopen. Rachid kwam naast me staan en grinnikte stiekem. “Doe mij maar na, zei hij”. En hij sprong naar beneden. Aan deze kant van de berg, was het pad naar beneden vol kiezels en grind. Elke sprong die we maakten leek groter en hoger dan die daarvoor. Het grind knisperde onder onze voeten en zakte weg. Voor ik het wist kwamen we weer aan bij mijn moeder.

Maar ik wilde nog niet stoppen. Kon nog niet stoppen. Vol adrenaline riep ik dat ik door moest. Dat ik het pad zelf wel zou vinden.” 

 
 

De Idee-fixe


Het Training Atelier. Ik had nog amper mijn studie psychologie afgerond toen ik met een vriendin dit concept opstartte. Het Training Atelier werd een fysieke plek waar wij op een laagdrempelige manier workshops verzorgden. Bedoeld voor jonge mensen die willen onderzoeken wie ze zijn, wat hun rol is en wat ze in de wereld zouden kunnen zetten.

“Maar wie ben ik nou om dit ik zonder enige ervaring allemaal te doen?”

Deze overtuiging bracht mij ertoe het Training Atelier al snel te laten voor wat het was en eerst ervaring op te gaan doen. Ik ging aan de slag als organisatie adviseur en dacht: ”Dit is handig, zo leer ik alles.”

Na drie jaar voor verschillende bedrijven te hebben gewerkt realiseerde ik me dat hier niet mijn toekomst lag. Het trainersvak is waar mijn bloed sneller van gaat stromen en daar wilde ik graag vorm aan geven. Zo heb ik er begin dit jaar voor gekozen voor mezelf te beginnen. En als freelance-trainer aan de slag te gaan bij verschillende trainings bureaus.

Na dit besluit kreeg ik een spontane verbeelding over het Training Atelier. Ik voelde hoe graag ik het idee verder wilde verkennen, het weer nieuw leven in zou willen blazen en hoe dat er dan precies uit moet zien.

 
Ik heb een idee. Dan moet ik bij Idéfix zijn. Dan kan ik daar nu naartoe.
 

De Beweging


Bij Idéfix wilde ik mijn idee verder uitwerken. Ook fungeerde dat dan als een stok achter de deur om er daadwerkelijk mee aan de slag te gaan en niet weer te verzanden in het doen van andermans dingen. Ik besloot deel te nemen aan het 90 Dagen Programma.

Maar ondanks dat mijn idee al best helder was, liep het proces toch anders dan verwacht.

Tijdens de eerste Verbeeldingsavond zag ik helemaal niet wat ik tijdens mijn eigen verbeelding al zo duidelijk had gezien. Ik zag totaal iets anders en het was nog heel vaag: ik begeleidde een vision-quest. Een bezinningstocht door de bergen waar mensen reflecteerden op zichzelf en hun pad voor de toekomst.

Ook bemerkte ik blokkades bij mezelf. “Ik wil graag iets manifesteren maar ik durf niet.” Angst en onzekerheid stond mij in de weg om ook daadwerkelijk mijn idee naar buiten te brengen. Ik nam bij Idéfix deel aan een avond Familieopstellingen om deze blokkades verder te onderzoeken. Na deze avond kreeg ik weer ruimte om bij mijn verlangen te komen. Ik dacht: “Dit is geweldig, nu ben ik niet meer bang en ga ik het ook echt doen.”

Maar tijdens de laatste Verbeeldingsavond kwam er helemaal niks. Ik begreep het niet meer. Waar is die stijgende lijn waaraan ik altijd zo graag wil voldoen? Waar is het concrete business plan waarmee ik deze drie maanden mee af had willen sluiten? Ik wil alles altijd perfect doen en snel, het pad volgen dat voldoet aan de verwachtingen van anderen. Maar dit pad was ik helemaal kwijt.

Ik wil nu mijn eigen pad vinden en daarin mijn eigen ritme en tempo kunnen bepalen.
 

Het waarmaken


Mag het misschien ook wat minder? En mag het ook gewoon komen wanneer het komt? Ik mag iets milder zijn naar mezelf en beter naar mijn innerlijke tempo luisteren. Als het daardoor iets langzamer gaat probeer ik daar nu oké mee te zijn. Want als blokkades mij tegenhouden dan gaat het waarschijnlijk te snel.

Mijn idee zit er nog steeds en ik vertrouw erop dat het komt wanneer het tijd daarvoor is. Dat het minder voelt als moeten maar als iets waar ik energie van krijg. En als ik in die goede energie zit dan is durven ook geen issue meer. Dan komt het vanzelf.

Er is nu geen stilstand en geen haast. Er is beweging op een nieuw en eigen tempo. De eerste mijlpaal is gezet. Volgende maand geef ik een workshop in de Proeftuin bij Idéfix. Dit is een stap vanuit waar ik het groter kan maken.

Het Training Atelier wordt een plek waar je iets kan creëren. Echt een werkplaats waar je kan bouwen en onderzoeken. Waar je bezig kan zijn met vragen over je eigen persoonlijke ontwikkeling. En deze kan verbeelden door te maken. Ook de vision quest zal hier een rol gaan spelen. Want dit proces over zelfbewustzijn zal zich ook voor een gedeelte in de buitenlucht afspelen. Het wordt een plek die makkelijk toegankelijk is. Waar je samen gesprekken voert die dieper gaan dan de gesprekken die je hebt met je vrienden in de kroeg. Het mag een plek zijn waar je net zo makkelijk heen kan gaan als de sportschool. Alleen werk je hier niet zozeer aan je fysieke- maar aan je mentale gezondheid.

“Mag ik rennen?”

“Ga maar”, zei Rachid. “Ik loop wel met je moeder mee.”

Dus ik begon te rennen. Nog niet eerder zocht ik het pad zelf want dat had Rachid tot dan toe gedaan. Maar zonder dat het pad duidelijk uitgegraven was, wist ik precies waar het liep en waar ik heen moest. Opeens hoorde ik Rachid achter me roepen. “Stop! Stop! Stop!” Hij wees naar links waar een grote waakhond opgeschrikt was door mijn beweging en klaar was om zijn groep geiten te verdedigen. Heel even hield ik me stil tot de hond weer verdween achter de heuvel en begon weer te rennen. Met grote sprongen en vol energie.”

 
 
NickleeBW.jpg

Contact met Nicklee:

Nicklee de Langen
06 13 17 11 22
nicklee.delangen@gmail.com
www.nickleedelangen.com

Nicklee nam deel aan het 90 Dagen Programma en Familieopstellingen bij Idéfix


Dit verhaal is opgehaald en geschreven door Imca Schoots

Idéfix