Hoe kan ik dienstbaar zijn aan de wereld die ik voor me zie?

Ik stelde deze vraag terwijl ik met een goede vriend in de schaduw op het witte zand van de Soester Duinen zat. Er kwamen twee antwoorden op:

1. Door mezelf te geven aan wat mij van binnenuit roept.
2. Door zorg te dragen voor mezelf, met respect voor mijn medemens en de aarde.

De antwoorden staan niet los van elkaar. Één kan niet zonder twee en twee geeft brandstof aan één. Ze horen bij elkaar, versterken elkaar, vormen een eenheid.

dienstbaar zijn, roeping volgen, zorgen.png

Mijn roeping volgen is mijn vallende en opstaande leven geworden. En door mijn roeping te volgen draag ik zorg voor mijn basis. Met andere woorden: als ik mijn hart volg, is en komt wat ik nodig heb er vanzelf. En als wat ik nodig heb er niet is of komt, heb ik het blijkbaar niet nodig. Een kwestie van schijnzekerheid durven loslaten, durven springen en vertrouwen. Dát is zorg dragen voor mezelf, met respect voor mijn medemens en de aarde.

Zo, klaar is kees, niks meer aan doen. Vind ik, een tijdlang. En dan vind ik iets dat ik nog niet had gevonden.


Ik heb veel met het idee van een onvoorwaardelijk basisinkomen. Ik ben zelfs voor mijn eigen basisinkomen gaan staan. Ik geef en mensen kunnen mij geven. Soms gebeurt dit via een directe ruil, soms niet. 

Áls ik geld in de vergelijking zet, doe ik dat als uitnodiging. Ik wil geld een mogelijkheid laten zijn en geen belemmering, een uiting van dankbaarheid en waardering —liefde zelfs— en niet van angst, tekort en 'ja maar' en 'kan niet'.

Films maken thumbnail.jpg
Wat wordt er mogelijk wanneer we eerlijk durven kijken naar de rol die wij geld geven, in het groot en in het klein?

Staan voor mijn basisinkomen, experimenteren met andere manieren van geven, werken en leven; allemaal onderdeel van een al langer gaand onderzoek naar geld. Want wat ís geld, voorbij wat ik of jij of wij denken dat het is? En wat wordt er mogelijk wanneer we eerlijk durven kijken naar de rol die wij geld geven, in het groot en in het klein?

In mijn geval: een hele hoop. Sinds ik ben gaan kijken is geld een ontdekkings- en communicatiemiddel geworden, een spiegel voor hoe ik naar mezelf, mijn medemens en de wereld kijk. Mijn relatie met geld staat gelijk aan mijn relatie tot leven. En omdat geld ons leven zo enorm lijkt te beheersen, maakt eerlijk kijken het tot een hele krachtige deur naar de wereld waar we het liefste in willen leven.

En zo ging mijn basisinkomen al gauw niet meer over geld maar over het vervullen van mijn basisbehoeften. In die vervulling is geld een weg, niet dé.

Maar ergens stroomde het niet, staan voor mijn basisinkomen. Ik voelde me er niet lekker bij. Dat kwam, dacht ik, door gevoelens van schaamte en schuld. Die steken namelijk nog steeds de kop op. Als Wikipedia mij vraagt om steun vind ik dat tof en krachtig van ze; als ik mezelf in de vraagstoel zet, dan euh... nee, vind ik mezelf niet zomaar tof en ja-waardig. Want 'kinderen die vragen worden overgeslagen' en 'voor wat hoort wat' en 'voor dit hoort dat' en meer van dat soort overtuigingen, allemaal terug te voeren op 'ik ben onwaardig'.

Maar er is meer, en dat realiseer ik me nog maar net.

Dit gaat ook over jou.
Dit gaat over iedereen.

Jij hebt net als ieder mens het recht om je hart te volgen en daarmee in je basisonderhoud te voorzien. En of dit 'onvoorwaardelijke basisinkomen' je nou toekomt in de vorm van geld, een stuk grond, voeding, kleding, werk dat je gelukkig maakt of een dak boven je hoofd: jij verdient het om in vrijheid op een aarde te leven die van niemand is en ons allemaal is gegeven — niet om dat leven elke dag opnieuw te moeten kopen.

Dus het is nogal wat om te zeggen: 'Ik doe wat ik leuk vind; zorgen jullie maar voor mijn eten, kleding en onderdak.' En hoe meer ik naar een onvoorwaardelijk basisinkomen (lees: vrijheid) kijk, hoe meer ik het maar op één plek zie beginnen: bij mij, bij jou, bij ons.

Wie stout is krijgt lekkers whole world thumbnail.jpg

Zorg voor onszelf, voor elkaar en voor de aarde is aan ons, of we dit nou leuk vinden of niet. Ik vind dit best wel leuk, zeker sinds ik het zie. En nu is er iets heel leuks gebeurd.

Ik heb namelijk een droom. Samen met een groep mensen een stuk land beheren. Ontdekken en delen wat het betekent om samen en met de natuur te leven. Op een positieve zelfbekrachtigende manier staan voor het bovengenoemde recht.

Voor mij betekent deze droom onder andere: een deel van mijn tijd met m'n handen in de aarde, aan het keukenmes en met een hamer doorbrengen. En niet alleen omdat dit basiswerk een noodzaak is, maar omdat ik er blij van word. Ik houd van fysiek werk. Ik houd van dingen groeien, koken, bouwen, creëren.

Daarmee verschoof ik niet alleen mijn droom naar de toekomst; ik miste een stuk verantwoordelijkheid.

Maar deze basis raakte in de vergetelheid. Ik was te druk met mezelf geven aan de dingen die mij van binnenuit roepen, waaronder mijn boek dat niet over geld gaat. En daarmee verschoof ik niet alleen mijn droom naar de toekomst; ik miste een stuk verantwoordelijkheid.

Ik schrijf 'miste' omdat ik het onbewust deed. Ik zag gewoon niet waar ik mijn verantwoordelijkheid liet liggen en aan anderen overliet.

Dus, mede dankzij een stel heldere vriend(inn)en op wie ik altijd kan rekenen als het gaat om eerlijk zijn, kun je sinds kort bij Idéfix wakker worden met ontbijt. Ik bereid en serveer (h)eerlijke, aandachtige, gezonde voeding, ben fysiek bezig met iets waar ik van houd, creëer een stukje basis voor mezelf die uiteindelijk over ons allemaal gaat, en ik mag dit ook nog eens doen op een plek waar ik al onderdeel van ben en die een steeds groter deel van mijn hart verovert.

Mijn lijf is wakkerder, heeft meer zin, beweegt sterker. Alsof ik uit een wachtruimte ben gekropen waar te weinig lucht was

Dit nu doen en jou hier verwelkomen staat mijn droom niet in de weg maar brengt 'em naar nu. De vorm is misschien anders dan ik had bedacht, maar dat gebeurt nogal vaak met plannen en ideeën. En de stroom is hetzelfde, dat kan ik letterlijk voelen. Mijn lijf is wakkerder, heeft meer zin, beweegt sterker. Alsof ik uit een wachtruimte ben gekropen waar te weinig lucht was.
 

En het allerleukste? Dat ik dit niet zag aankomen. Ik voelde verkramping, wist dat er een 'hogere' weg is dan die van angst, zag 'em nog niet, durfde te delen en plonk, daar waren de beelden. Nog vóór ik de link met 'basis' en 'inkomen' en 'zorg' en 'verantwoordelijkheid' maakte — misschien nog vóór ik met mijn goede vriend op het witte zand van de Soester Duinen zat met de vraag 'Hoe kan ik mezelf geven aan de wereld die ik voor me zie?' — zag ik mezelf dit doen. Het duurde alleen even voordat er een kwartje viel en ik mezelf dit ook daadwerkelijk zag dóen. Of durfde te zien doen.

Voor mij spreekt daar iets krachtigs uit: verbeelding is niet van mij; verbeelding zoekt mij op. Ik kan proberen haar komst af te dwingen en te richten, ik kan er benieuwd voor gaan zitten en ik kan haar waarnemen wanneer ze zich aandient. Volgens mij heb ik in alledrie de gevallen maar één ding te doen: er geen ruzie mee maken.

De deur gaat om 07:30 uur open, consumptie is niet verplicht, levens- en geldvragen zijn welkom, de koffie is heet en de cacao... mama mia...

Hieronder een paar beelden; meer over tijden en het menu vind je op deze pagina.

Een culinaire hartengroet, namens het Idéfix-team,

Mundo

 
Mundo_vk.jpg

Mundo is deel van het Idéfix-team en gaf een culinaire twist aan zijn onderzoek naar geld, leven en vrijheid.

Meer info & contact:
AstronautsOnEarth.org

Stephanie Limpens