Intelligentie is de kracht je talent te erkennen en daar naar te leven
 

Zonder meer proberen te voldoen aan wat anderen verwachten blijkt niet te werken voor mij. Ik kom uit een hoog opgeleide familie en was in de veronderstelling dat ik pas geslaagd zou zijn als mens als ik een universitaire studie zou hebben afgerond. Maar stilzitten in een collegezaal en opschrijven wat er gezegd wordt bleek niet bij mij te passen. Ik zat liever op de tafel dan erachter en het beste iets goed onthouden als ik het kon visualiseren. Het bracht mij via verschillende studies uiteindelijk naar de kunstacademie. Maar het enige waarmee ik mij daar bezighield was invullen wat de docenten van mij wilden zien. Wat zijn de parameters? Waar moet ik aan voldoen om goede cijfers te halen? Ik vond het heel moeilijk iets te maken dat uit mezelf kwam, en als dat wel lukte botste dat vaak met de norm. Al die jaren betekenden een gevecht tussen: “Ik wil iets maar het mag niet”. Het ontbrak mij aan een kernbasis om op te vertrouwen: de overtuiging dat je zelf goed genoeg bent en dat je daaruit mag putten. En het besef dat je niet hoeft te voldoen aan eisen van anderen.

Mijn uitgangspunt is altijd: ik wil iets doen wat ik leuk vind. Ik gun het mezelf zo om energie te krijgen van wat ik doe. Maar hoe bereik ik dat? Wat is mijn talent?

 
 

De Idee-fixe


Mode is altijd belangrijk voor mij geweest. Ik vind het fascinerend wat kleding kan doen met de representatie van je identiteit. Dat je ermee kunt opvallen. En dat je mensen iets kan laten geloven door wat je aan hebt. Met een kledingstuk trek je een karakter aan. En het kan beïnvloeden hoe je je van binnen voelt. Vroeger maakte ik zelf mijn kleding en voelde mij er goed bij als ik wist dat mensen vonden dat ik er een beetje gek uitzag. De gangen van de middelbare school waren mijn persoonlijke catwalk.

De psychologie achter de mode consumptie is wat mij intrigeert. En het feit dat deze overvloedige consumptie ervoor zorgt dat de mode-industrie de op twee na vervuilendste ter wereld is.
De mode-industrie verduurzamen, dat is wat ik wil gaan doen.

 
De gangen van de middelbare school waren mijn persoonlijke catwalk
 

De Beweging


Na mijn afgeronde studie was ik moegestreden van al die jaren proberen te voldoen. Maar ik vond geen rust. Ik voelde dat ik nu snel een keuze moest maken over wat ik de rest van mijn leven wilde gaan doen.

Toen werd ik vorig jaar zomer uitgenodigd deel te nemen aan een hackaton. Er werden verschillende mensen van allerlei disciplines samengebracht om mee te denken aan een oplossing voor een groot probleem. Dit proces verliep volgens een vooraf bepaalde structuur. En door deze structuur hadden we op magische wijze samen een groter brein gekregen dan ieder voor zich zou hebben gehad.
Die dag ging er iets in mij open. Dit wilde ik elke dag doen. Het bleef maandenlang in mij rondzingen. En pas later ontdekte ik dat het om een design thinking proces bleek te gaan. Toen ik mij hierin ging verdiepen ging er een wereld voor mij open.

Design thinking verschaft een kader waarbinnen je een voedingsbodem creëert waarop grootse dingen kunnen ontstaan. Complexe informatie wordt opnieuw gestructureerd zodat het voor iedereen helder wordt. En een sessie verloopt volgens een vaste structuur. Deze structuur schept orde in chaos. Dat klopt voor mij heel erg. Ik hou enorm van regels en structuur. Ik vind het fijn als voor iedereen duidelijk is wat de bedoeling is.

Ik besloot dit vakgebied verder te gaan ontdekken. Bij Idéfix, waar ik ook een werkplek had, startte ik met het 90 Dagen Programma. Mijn idee om design thinking in te zetten om de mode industrie te verduurzamen wilde ik tijdens dit programma verder ontvouwen. Zo kwam ik ook in contact met een opleiding waar ik een traineeship design thinking zou kunnen volgen. Maar om toegelaten te worden moest ik eerst een assessment maken. Wederom werd ik overvallen door de overtuiging te moeten voldoen aan de norm. Maar wat was
de norm? Kan ik dit wel? Ben ik hier wel slim genoeg voor?
En toen ik positieve feedback op mijn toelatingsopdracht ontving veranderde deze gedachte meteen in: maar is deze opleiding dan wel intelligent genoeg? Als ze mij goed genoeg vinden dan deugt er vast niks van deze opleiding.
Dit was totaal tegenstrijdig, maar voor mij allebei even waar. Mijn diepgewortelde overtuiging was: ik ben hier niet slim genoeg voor. En daarnaast: dit is niet intelligent genoeg.

Maar ik kon dit niet hardop uitspreken. Want als ik dat wel zou doen dan zou iedereen weten dat ik niet slim genoeg was, dat ik eigenlijk dom was, zo dacht ik. En daar schaamde ik me voor.

Je bent pas slim genoeg als cijfers op papier dat zeggen
 
 
 
 

Het waarmaken


Totdat we op een avond, tijdens het 90 Dagen Programma, een oefening gingen doen waarbij we onze zwartste gedachte hardop uit moesten spreken. Alle deelnemers vormden een kring. Ik moest in het midden gaan staan en vervolgens mijn diepste en donkerste overtuiging over mijzelf hardop uitspreken. Als anderen deze gedachte zelf ook weleens ervaarden moesten ze een stap naar mij toe zetten. Ik vond het doodeng. Ik dacht: iedereen blijft staan, ik ben vast de enige die dit over zichzelf denkt. Maar daar in die kring sprak ik voor het eerst mijn overtuiging hardop uit; “Ik weet zeker dat ik de enige ben die zichzelf niet slim genoeg vind om mijn idee uit te werken.” En nog voor ik uitgesproken was stapte iedereen naar me toe. Alsof ze allen naar me toegezogen werden, ze vormden een warme cocon om mij heen. Wat bleek: ik was helemaal niet de enige die dit over zichzelf dacht. Naar mijn idee waren deze mensen slim en absoluut in staat hun idee waar te maken. Maar als zij ook aan zichzelf twijfelden terwijl ze intelligent overkwamen, waarom zou ik dan niet geloven dat ik slim genoeg was? Ik besefte: twijfels hebben over je eigen kunnen betekent niet dat je het daadwerkelijk niet kan. Er trok een mist in mij omhoog en het werd helder. Ik ben genoeg.

Design Thinking daar ben ik van nature goed in.
Ik rol de verschillende stappen eruit alsof het mijn eigen naam is.

Nu zie ik mezelf wandelend in een bos, in de verte doemt steeds een nieuwe weg op die ik insla. Totdat ik voor een berg sta. Ik ontdek een smalle ingang. Hé dat is interessant, wat zou daar gebeuren? Ik stap in deze nauwe doorgang en aan het einde zie ik licht, aftastend loop ik er naartoe. Dan kom ik uit bij een grote vallei en kijk ik uit over een krioelende mensen massa. Ik zie draken, vliegende olifanten en paradijsvogels. Het is één groot walhalla. Nu ik dit juiste pad gevonden heb blijkt er nog zo veel meer te zijn. Ik sta aan de rand van die design thinking vallei uit te kijken. Hier wil ik zijn.

Inmiddels ben ik gestart met de opleiding. Elke dag leer ik nieuwe dingen en voel ik hoe goed mij dit past. De verschillende fases van het Design Thinking proces rol ik eruit alsof het mijn eigen naam is. Ik heb mijlpalen bereikt door eigen design thinking sessies te organiseren en workshops te geven. Waarvan ik eerst de overtuiging had dat ik hier niet slim genoeg voor zou zijn, weet ik nu dat ik hier echt goed in ben.

En ik hoef nu geen keuzes te maken voor de rest van mijn leven. Dit is wat ik nu wil doen voor zolang het mij energie geeft. Net zoveel energie als ik krijg van dansen en lezen, van knuffelen en liefhebben en van nieuwe woorden verzinnen. Van door de wei rennen, in de zon zitten en mensen in de ogen kijken en elkaar zien. Dat gevoel van deinen is wat ik wil. Dan klopt het voor mij.

 
 
2019-04-25 (13).jpg

Contact met Mirjam:

Mirjam

+31 6 30 38 89 13

Mirjam nam deel aan het 90 Dagen Programma bij Idéfix


Dit verhaal is opgehaald en geschreven door Imca Schoots

Idéfix