Ik vind het zo spannend om zoveel van mijzelf te laten zien. Maar ik word er ook zo blij van als ik het wel doe
 

„It is time“ she said, grabbing the hands of her two compagnions tightly. She took a deliberate breath in, held it while swinging her arms forward to give momentum..to then land their step with the outbreath..all three as one.

It had not always been like that...

 And yet one thing had always been the same. She was ferociously curious about anything that smelled mystery in a human being. Curious to find the crack, the crack where the water of truth seeped out.

And searching -as if her life depended on it- for who she really was..beyond what she knew..

 As if this song had always been playing in her heart, calling this secret intense longing to know her other face, to reach who she knew herself to be, inside..

 

 

De Idee-fixe


Ik wil echt verder met mijn eigen muziek en poëzie. Ik wil hiermee meer van mezelf laten zien. Dat is ook meteen mijn grootste angst. Solo op een podium kan ik mij niet meer achter anderen verschuilen. Maar het maakt me niet alleen bang. Ik word er ook tegelijkertijd zo blij als ik er aan denk. Zo blij als kinderen die met iets nieuws spelen.

Jarenlang heb ik percussie gespeeld bij The Lion King. Deze musical gaat nu stoppen en dat was voor mij een uitnodiging om op zoek te gaan naar wat ik nog wil doen. Want ik voelde dat ik nog zoveel meer heb te geven en te laten horen. Maar wat precies? Dat wist ik nog niet, daar wilde ik naar op zoek. Toen ik hoorde over Idéfix en met Anne had gesproken, wist ik meteen dat ik daar wilde zijn om mijn sluimerende idee verder te verkennen.

 
Mijn hele reis die ik heb afgelegd, waar ik vandaan kom, was soms echt niet makkelijk. Maar ieder klein stapje was de moeite waard
 

De Beweging


Na deelgenomen te hebben aan een Verbeeldingsavond besloot ik te starten met het 90 Dagen Programma.

Ik wilde aankijken wat mij het meeste bang maakt: mezelf laten zien. Als klein meisje wilde ik er liever niet zijn. Mijn overtuiging was dat het gevaarlijk was om zichtbaar te zijn. En niet alleen zichtbaar maar ook hoorbaar. Dus ook mijn stem en mijn woorden mochten er niet zijn.

Daarnaast wilde uitvinden wie ik nog meer ben naast wat ik al weet wie ik ben. Met deze zoektocht was ik al lang geleden mee begonnen en het heeft mij naar vele plekken in de wereld gebracht. Door te luisteren naar mijn gevoel en daar gehoor aan te geven heb ik gewoond in verschillende steden in Duitsland, mijn geboorteland, maar later ook in Frankrijk, Ghana, Cuba en Brazilië. Vaak om te dansen en muziek te maken. Ook al vond ik het eng om te gaan, ik deed het toch. En op al deze plekken ontdekte ik weer een nieuw stukje van mezelf. Ik ontdekte hoe het voelde om vrouw te zijn. Het was alsof vrouw zijn in al die verschillende plaatsen in de wereld een andere smaak had. Mijn vrouwelijkheid nam een steeds belangrijkere plaats in mijn leven in.

Bij Idéfix voelde ik de warmte van de mensen om mij heen om te groeien. Je ontwikkeling doe je zelf maar het is wel belangrijk op welke voedingsbodem je dat doet. Mijn angst om mezelf te laten zien: dat mensen mij belachelijk of onbelangrijk vinden en mij niet zouden willen horen, leerde ik bekijken vanuit een ander perspectief. Zo ontdekte ik nieuwe manieren hoe daar mee om te gaan.

Na een avond Familieopstellingen waaraan ik heb deelgenomen voelde ik ineens heel sterk mijn kracht: mijn sterke vermogen om te zien en te voelen wat ik moet doen, aan de ene kant. En mijn vertrouwen in wat ik waarneem, in mezelf maar ook in anderen, aan de andere kant. Ik kan nu vol naar de toekomst kijken en weten dat deze twee altijd bij mij zullen zijn.

Als ik dans sta ik echt in verbinding met het leven
 

Het waarmaken


Ik heb mezelf overwonnen door meer present te zijn in mijn eigen lichaam. Ik durf nu te kiezen voor meer gekleurde en vrouwelijke kleding en daarmee te spelen. Ik laat steeds meer van mezelf zien. Niet alleen mijn woorden en mijn stem wil ik laten horen. Beweging mag ook een rol gaan spelen in mijn performance. Want als ik dans sta ik echt in verbinding met het leven.

Verder ben ik nu meer liefdevol naar mezelf als ik soms nog wel bang ben. Ik hoef niet altijd alles te durven wat ik wil durven. Het is ook oké als ik voel: “Vandaag hoef ik even helemaal niks te durven.”

Binnenkort biedt Idéfix mij een podium bij Idéfix exposeert. Daar zal ik voor publiek mijn muziek en poëzie ten gehore brengen. Daarnaast wil ik graag naast huiskamerconcerten ook optredens in kleine theaters, cafés en op andere podia gaan geven.

Ik heb voor mezelf de vrijheid gevonden om te doen wat me roept. Dat kan gaan over werk of over mijzelf. Maar dat kan ook gaan over praten met een vreemde op straat. Om dan in gesprek te raken en samen koffie te drinken. En verhalen te horen die je zelf nooit had kunnen bedenken. Dit echt te durven doen, dat geeft mij zoveel meer ruimte om te bewegen.

And in dancing someone catches her attention. A woman. So vibrantly alive, outrageous, undisciplined and full of surprises, that she watches her from a distance with a mix of disgust and excitement.

One daring day she approaches her. „Hi, whats your name?“, the woman turns, smiles broadly “Hi, I ‘m desire, nice to meet you!“ „Oh!“ shame blushes into her face and she runs..

Over the years they become friends nontheless, and they dance, with their arms wide open, with their heads tilted back in laughter and letting go. With their hips swinging sensually, and with their hands up in the air and their heads up high, and a fierce look in their eyes..

 And dancing with desire she begins to feel again.

 
 
Naamloos-2.jpg

Contact met Julia:

Julia Maaru
06 14 60 32 09
juliamaaru@yahoo.com
Instagram: @amodernnomadsjourney

Julia nam deel aan het 90 Dagen Programma en Familieopstellingen bij Idéfix


Dit verhaal is opgehaald en geschreven door Imca Schoots

Idéfix