Als ik eerder boeken kocht, stonden die in het teken van werk. Alles moest nut hebben, ik moest productief zijn. Toen me realiseerde dat alles in het teken stond van mijn werk heb ik het stuur drastisch omgegooid. Ik zag hoe een boze man het roer bij mij heeft vastgehad de laatste jaren, een man die altijd hard wilde doorwerken om zo succes te behalen. Dit heeft me veel gebracht, en in staat gesteld een bedrijf uit de grond te stampen (trainingsbureau De Upstarter). Maar op het moment dat ik alleen achter mijn bureautafel zat en de stilte opzocht, kwam er opeens een klein meisje uit een hoekje gekropen dat vroeg of het eindelijk tijd was om met haar te gaan spelen.

Ik zag hoe een boze man het roer bij mij heeft vastgehad de laatste jaren, een man die altijd hard wilde doorwerken om zo succes te behalen.

Vanaf dat moment las ik alleen nog maar over kunstenaar en designers; las interviews over hun pad. Als ik mezelf de vraag stelde hoe ik wilde dat mensen mij zouden herinneren op mijn begrafenis, dan zei ik: ‘als kunstenares’. Als ik anderen vroeg mij te omschrijven, zeiden ze allemaal dat ik creatief was. Toch ging er bij mij niet gelijk een belletje rinkelen; ik besefte nog niet dat ik zelf kunst wilde gaan maken. Pas toen ik echt alles had losgelaten en mezelf even helemaal opnieuw kon uitvinden hier in Berlijn, ben ik gaan bewegen naar dat wat uit mijn hart kwam.

In de zomer maakte ik een reis naar Portugal, ik had altijd al schilderspullen mee, waarheen ik ook ging. Maar op die reis terug sloeg ik het boek ‘The Artist Way’ open. Daar is mijn reis om echt ruimte te maken voor wat ik wil en belangrijk vind begonnen. Ik stelde vragen aan mezelf, schreef positieve affirmaties en starte met een ander verhaal over mezelf te vertellen. Ik stuitte op een paar abstracte kunstenaars en iets klikte in mij; ik herkende mijn taal. Ik heb toen alle spullen in huis gehaald en ben in mijn kamer aan de slag gegaan.

37985343_10214945900213828_9219642149815975936_n.jpg

In November raakte het verlies van een goede vriendin van mij me hard. In de eerste jaren dat we elkaar kenden begrepen we elkaar niet, zij fladderde rond en ik was een keiharde werker. In de laatste jaren vonden we elkaar, en kwamen we erachter dat we meer gemeen hadden dan we dachten. Een maand voor haar overlijden hadden we hartstochtelijke gesprekken, zij over haar droom om te dansen en ik over mijn droom om te schilderen, en hoe we onze levens nu hadden ingericht om dit na te jagen. Zij had eindelijk vrede gemaakt met haar pad en danste prachtig door het leven. Na haar overlijden, kon ik niks anders dan voor mijn droom gaan en niet bang zijn. Elke keer als ik aan mezelf twijfel of angst heb een nieuwe stap te maken, zit zij op mijn schouder en voel ik de kracht om door te gaan.

De kaarten draaiden om. In plaats van dat ik anderen motiveerde hun droom na te jagen, zat ik op de stoel en werd voor het blok gezet.

Door een project dat tours bij artiesten organiseerde, waar ik de marketing voor deed, raakte ik met een tattoo-kunstenares in Porto aan de praat. Ik vertelde bescheiden dat ik het ook leuk vond kunst te maken, waarna ze naar mijn Instagram vroeg. Ik zei dat ik die niet had, en toen kwam mijn angst om het podium te pakken naar buiten. De kaarten draaiden om. In plaats van dat ik anderen motiveerde hun droom na te jagen, zat ik op de stoel en werd voor het blok gezet. Ik durfde niet mijn werk te laten zien en online te zetten en ik stortte zelfs in tranen uit bij de gedachte. Na een lang gesprek en wat gegil, heb ik het gedaan. En dacht, in al die jaren een bedrijf te hebben gehad, heb ik deze angst nooit gehad. Als ik hier zo een angst voor heb, dan is dit wat ik moet doen! “Everything you ever wanted, lies on the other side of fear.”

Jorinde_Art_Portret_05.jpg

Ik kende #The100DayProject al en kwam erachter dat zij in maart weer gingen starten met de challenge. Ik haakte erop aan. Ik deelde al het een en ander op Instagram, maar na verhalen te hebben gehoord van anderen die hieraan mee hadden gedaan dacht ik, dit ga ik proberen. 100 dagen lang, elke dag een schilderij door mij. Dit hielp me door mijn eigen angst van het delen van mijn werk heen te komen. Na een aantal dagen had ik al de angst slechte of lelijke dingen te maken. Op een avond durfde ik niks en maakte ik iets waar ik totaal ontevreden mee was. Ik postte het toch, met slecht licht zelfs. Dit maakte dat ik door mijn eigen angst heen ging. Het weekend erna deed ik een enorme sessie en heb ik misschien wel mijn beste werk van de hele serie gemaakt.

3.jpg

Waarom ik nu wel opeens aan het schilderen ben, heeft voor mij met loslaten en toestaan te maken. Datgene loslaten dat niet bij mij hoort, dingen die ik heb meegenomen van anderen en die mij niet voeden. En mezelf toestaan de kunstenares in mij te voeden, toestaan te investeren in schildermateriaal, toestaan fouten te maken, toestaan te leren. Toestaan mezelf te zijn en dit met anderen te delen.

Alle angsten of onzekerheden reflecteren direct in het proces of op het papier en dat vind ik ook de kracht van het maken van abstracte kunst.

Abstract werken vraagt je om op een dieper niveau van jezelf te communiceren. Alle angsten of onzekerheden reflecteren direct in het proces of op het papier en dat vind ik ook de kracht van het maken van abstracte kunst. Het is een oefening van voelen, luisteren en vertrouwen. Als gevoelens van angst of kritiek opkomen is dat juist goed, dan weet je dat je jezelf creatief aan het uitdagen bent! Nu zie ik: het is nooit te laat om te starten. Er is plek voor iedereen".

 

 
Jorinde_vk.jpg

Jorinde geeft binnenkort twee workshops bij Idéfix, op 15 september 2018 en 9 oktober 2018. Check hiervoor onze agenda

Contact:
06-10169228‬
jorindeolling@gmail.com
www.jorindeolling.com

Stephanie Limpens