Ik ging zonder verwachtingen de 24-uurs retraite in. Ik dacht vooral: ik hoop dat dit de moeite waard is. Ik heb een klein kind, het zijn toch 24 uur die je niet thuis besteedt met je gezin. Tijdens het eerste diner kregen we vragen die je aan het denken zetten over je doel maar ook over je verleden en je achtergrond. Doordat iedereen zichzelf op een lichte manier liet zien vloeide daar automatisch een heel open gesprek uit.

Het was geweldig om 24 uur heel geconcentreerd met je eigen idee bezig kunnen zijn en dat daar helemaal de ruimte voor is. Niet iets wat je even in drie uur workshop moet vinden. Ik heb eerder wel loopbaancoaches gehad met wie ik een fijn gesprek had, maar vervolgens huiswerkopdrachten kreeg die je dan toch ergens tussendoor gauw gauw doet omdat je er helemaal geen tijd voor hebt. Hier maak je echt 24 uur vrij om na te denken, een programma met tussenruimte, waardoor ik niet het gevoel had dat er ook maar iets werd afgedwongen. In het laatste uurtje kreeg ik zin om weer in wereld in te gaan en aan de slag te gaan. 

Ik vond dat een heel mooie manier om te beseffen: je hoeft niet in één keer iets heel groots in de wereld te zetten
Essa2.jpg

Wat mijn raakte was wat Anne zei over de voortdurende beweging van een idee. De beweging van binnen naar buiten. Dat je elke keer een stapje neemt, dat naar buiten brengt en dan weer naar binnen gaat om te beraden: wat is de volgende stap? En dan ga je weer. 
Ik vond dat een heel mooie manier om te beseffen: je hoeft niet in één keer iets heel groots in de wereld te zetten. Ik heb altijd veel te veel druk gevoeld om in één keer de volledige transformatie van het een naar het andere te maken.

Essa3.jpg

Ik heb al drie jaar chronische pijn. Dat beheerst een deel van mijn leven en ik ben veel bezig geweest met allerlei vormen van lichaamswerk, chiropraxie, meditatie… Na een tijd dacht ik: dit is iets psychosomatisch, die pijn is iets waar ik enorm aan vasthoud. De maandag na de 24-uurs retraite werd ik wakker en voor het eerst in drie jaar had ik geen pijn. In het begin was ik voorzichtig optimistisch, maar na drie weken had ik nog steeds geen pijn. Ik heb het idee: er komt nu iets in beweging in mijn leven, dat manifesteert zich ook in mijn lijf, waardoor de pijn is verdwenen.

De volgende maandag werd ik wakker en had ik voor het eerst in drie jaar geen pijn

Sinds de 24-uurs retraite vallen er met betrekking tot mijn idee steeds meer puzzelstukjes op z’n plek. Ook al sta ik nog aan het begin van de verandering: er is een belangrijke stap gezet, die dus ook heel fysiek genomen is. 
 

 
Essa_klein.jpg

Essa nam deel aan de 24 Uurs Retraite van Idéfix en later ook aan het 90 Dagen Programma

Idéfix