Die blauwe schaduw heb ik, waarschijnlijk houd ik die voor de rest van mijn leven. Maar het hoeft niet zo te zijn dat ik daardoor mijn leven laat bepalen
 

“Er was eens een prinses, in een land hier niet zo ver vandaan. Op een dag zat ze alleen in haar toren. Haar hart klopte sneller dan normaal, haar handen voelden klam aan. Er was iets wat haar al een lange tijd beklemde. Het was een groot, ongrijpbaar, angstig gevoel, dat steeds meer terrein in haar won.

Lang geleden was er langzaam maar zeker een blauwe schaduw achter haar gekropen. Altijd op de achtergrond, en niemand die hem kon zien behalve zij. Het was deze schaduw, die haar influisterde: “Wacht maar! Nu voel je je nog wel goed, maar heb je al hier aan gedacht? Dat gaat vast goed fout. Oh en niet alleen dat. Er is nog veel meer waar je je zorgen over moet maken”. Als ze in de spiegel keek, was ze helemaal blauw. Hij had haar helemaal overgenomen. Maar een strijd met de schaduw is hopeloos, dat wist ze zeker. Misschien was ze vanaf nu wel voor altijd blauw.

En toen bedacht ze: ik kom er zelf niet uit, alleen in mijn toren. Daarom ging ze op reis. Maar niet alleen. Samen met twee wijze heksen en een paar metgezellen sloeg ze een nieuwe richting in. Met het doel om zich te bevrijden van de blauwe schaduw. Om weer los te kunnen genieten van leven, in het nu, in de overgave van het moment. Om meer te creëren, vrije kunst te gaan maken”.
 

 
 

De Idee-fixe


De kunstenaar in mezelf ontwikkelen. Dat is wat ik graag wil doen. En als freelance grafisch vormgever alleen nog maar werken aan opdrachten voor bedrijven die goed zijn voor de wereld. Goed voor de mensen en goed voor onze planeet. Dit had ik heel helder voor ogen toen ik terugkwam van een reis door Sri Lanka een half jaar geleden. Maar eenmaal terug in Nederland zag ik het ineens allemaal niet meer zo duidelijk. Onzekerheid overviel mij en angst nam mij over. “Hoe ga ik dit doen? Wie ben ik dan? Wat heb ik nou te bieden? Ik heb niet eens kunstacademie gedaan, dus waarom zou ik nu ineens kunst kunnen gaan maken? Hoe ga ik dan geld verdienen?” Mijn 'blauwe schaduw’, zoals ik mijn angst noem, had mij volledig overgenomen.

Ik besefte dat ik opnieuw op reis moest. Maar nu een reis waarvan ik de bestemming niet precies wist. Waarvan ik de route niet volledig zelf kon bepalen. En waar ik moest durven vertrouwen op mijn reisleiders. Mijn nieuwe reis begon bij Idéfix, met mijn deelname aan het 90 Dagen Programma.

 
Idéfix is toch een veel te leuke plek, daar zitten veel te leuke mensen, wat ga ik daar dan doen? -aldus mijn ‘blauwe schaduw’. Maar ik mag dus zelf bepalen dat ik daar hoor
 

De Beweging


Ik kwam via via bij Idéfix terecht en raakte in gesprek met Anne. Ik ontdekte dat ik bij Idéfix deel zou kunnen uitmaken van een fijne community van inspirerende mensen met wie ik samen kan werken. En dat was precies waar ik op dat moment behoefte aan had. Ik stapte in het 90 Dagen Programma met mijn bedrijfsgerichte idee om alleen maar te werken voor bedrijven en merken waar ik voor sta. Tijdens de eerste Verbeeldingsavond zag ik mezelf aan het werk bij een creatief bureau. Mijn eigen kunstzinnige werk hangt daar aan de muur. En ook kan ik mijn kunst voor commerciële opdrachten gebruiken.

Maar halverwege het programma gingen we steeds dieper. Waarom is dat kunstzinnige werk er dan nog niet? Waarom mag dat er nog niet zijn? Wat zit daaronder? En zo kwam ik uit bij de kern. Mijn blauwe schaduw. De schaduw die mij mijn zicht belemmert op wie ik al ben en die bepaalt hoe ik mezelf zie.

Tijdens het traject kreeg ik handvatten aangereikt om mijn ‘oude systeem’, die was gebaseerd op angst te resetten naar een nieuw systeem. Ik kreeg een nieuw perspectief: er bestaat geen formule om gelukkig te zijn. Er is niet zoiets als het ‘diploma van het leven’. Ik was zo in een hyperfocus om maar gelukkig te worden. Dat werkte me alleen maar tegen. Want daardoor kon ik niet eens kijken naar de dingen die er wel zijn. Het kan namelijk gewoon nu allemaal al. Alles is er al! Dat is het antwoord op alles.

Ik zag in dat de blauwe schaduw een onderdeel is van mij. Die hoort bij mij en zal er waarschijnlijk mijn hele leven zijn. Maar ik kan vrede sluiten met mijn blauwe schaduw. Accepteren dat hij er is en leren hoe met hem om te gaan zodat hij mij niet weer kan overnemen.

Maar jij hebt dit allemaal al. Jij bent dit allemaal al. Alles wat jij wilt dat ben jij al!
 

Het waarmaken


Ik ben begonnen met het maken van kunst. Ik heb losgelaten dat het iets moet zijn. Dat het geld op moet leveren of dat ik het ooit aan iemand zou moeten laten zien. Ik ben intuïtief begonnen met het creëren van collages, kleine werkjes die samen een groter geheel vormen. Ik heb ontdekt dat kunst maken mij helpt om verder weg te gaan van die blauwe schaduw.

Ook wil ik mezelf meer laten zien. Ik wil een portfolio-website maken. Een LinkedIn en zakelijk Instagram profiel vormgeven. Ik wil mezelf serieus nemen in mijn werk. En ik ga gewoon nú beginnen met het alleen maar werken voor bedrijven en merken waarbij het klopt voor mij.
En ook met mijn kunstzinnige werk wil ik naar buiten bewegen. Zo zal ik binnenkort mijn collages exposeren bij Idéfix. En dat vind ik spannend maar ik heb daar ook ontzettend veel zin in.?

Op de Verhalenavond las ik mijn verhaal voor aan vrienden en andere belangstellenden, maar ook vooral aan mezelf. Het was mijn eigen antwoord. Alles kwam samen:

“Het antwoord kwam natuurlijk niet zomaar. Zeker niet wanneer de ongeduldige prinses erom vroeg. Doorgaan met de reis was haar enige optie.

Tot het moment, in een stormachtige dag. Ze waren op een hoge berg geklommen, en de prinses had hoogtevrees. Ze wilde niet naar boven, maar ze was toch gegaan. Op de top durfde ze niet naar beneden te kijken. Aangemoedigd door de rest kroop ze beetje bij beetje dichter bij de richel. Dit moest ze zien!
Twijfelend greep ze zich stevig vast aan de rots. Ze haalde diep adem, en keek naar beneden. En ze schrok -ze had een hoge afgrond verwacht. Maar wat zag ze? Ze zag haar eigen spiegelbeeld in de wolken. Zoals ze die nog nooit had gezien, zonder blauwe schaduw. In haar kracht. En toen ze nog beter keek, was er nog steeds een lichtblauwe gloed. Toch straalde ze. Dit was zoals anderen haar zagen. Een vrolijke prinses, diep van binnen soms lichtblauw, en soms helemaal niet.

En dat gaf zo’n kracht, om nu zelf te zien dat het goed was, ook al was ze soms lichtblauw. Dat is wat ze leerde; dat imperfect juist perfect kan zijn.

En ik realiseer me juist ook nu, midden in mijn reis, in de imperfectie, dat mijn doel van perfectie onhaalbaar is. En daardoor: dat het gewoon goed is zo. Het mag: nu leven, nu loslaten. Het antwoord heb ik gevonden: vrede te sluiten met mijn schaduw. En dat blauw misschien wel mijn lievelingskleur mag zijn”.

 
 
Screenshot_20190411-153618_Chrome[19671].jpg

Contact met Charlotte:

Charlotte van der Werff
charlottevdwerff@live.nl

(06) 111 20 374

Charlotte nam deel aan het 90 Dagen Programma bij Idéfix


Dit verhaal is opgehaald en geschreven door Imca Schoots

Idéfix