Van binnen naar buiten

Niet iedereen kan naar buiten. Veel verhalen spelen zich binnen af, in opgelegde afzondering. Daar is ruimte om te leren en stille eenzaamheid om te doorleven. 

Dit is zo'n binnen-verhaal, een onzichtbaar verhaal dat pas bestaat voor de buitenwereld op het moment dat ik het uitspreek. De afgelopen 6 jaar was ik vooral binnen, in huis, in mijn hoofd en in mijn lijf. Ik onderzocht en doorstond. Nu kan ik naar buiten. Ook al sta ik met één voet nog in het verhaal, ik voel ook hoe het langzaam wegebt. Het is tijd om te vertellen. Want, hoe was het daarbinnen en wat betekent dat nu?

 

Van binnen...

De plannen en de aanloop (2012)

Ik had een eerste baan bij een onderzoeks- en ontwikkelings-initiatief. We richtten ons op leiderschap en persoonlijke ontwikkeling op het hoogste niveau, met linkjes naar allerlei zakelijke en spirituele leiders. Na ruim een jaar wilde ik toepassen wat ik daar had geleerd. Dat betekende je dromen en intuïtie volgen. Ik had een aantal interviews gedaan merkte hoe fijn ik het vond om te luisteren, om helemaal open te staan voor de ander. Ik wilde bijzondere interviews doen, ze bundelen en kunst maken. 

Zolang ik me herinner maak ik dingen, als kind leefde ik met een krijtje in mijn hand

Zolang ik me herinner maak ik dingen, als kind leefde ik met een krijtje in mijn hand. Er ging zo'n plezier vanuit. Het lag altijd ergens op mij te wachten als een soort conclusie, als iets dat ik uiteindelijk zou doen. Ik voelde een diepe behoefte om mensen mee te nemen in een nieuwe ervaring. Om werk te maken waarbij al je zintuigen worden uitgenodigd. 

Ik deed een test interview, of twee, kreeg een gesprek bij een uitgever, maar had niks om te bespreken behalve losse flarden. Ik rommelde wat met materialen, maar het werd geen kunstwerk. Al het plezier vloeide weg. Ik verzandde. Totaal. Ik woonde in een krot op het water en mijn hoofd begaf het. Alles was chaos.

0 Boot krot en uitzicht.jpg

In het kort: ik had een burn-out. Mijn lijf had me ook al allerlei seintjes gegeven. maar ik voelde de waarde daarvan niet. Voelde me niet moe, had geen drukke baan, en toch klonk het kloppend toen een therapeut dat zei, uitgeput. Ik begon bij haar met EMDR* en kwam in hele vreemde lagen van mijn bewustzijn terecht. Vond het wild interessant, maar was er nog te moe voor.

 

Intentie als houvast (2013-2015)

We verhuisden, ik was een zombie en zakte dieper weg. Dit was 2013. Ook al was ik er nog lang niet, ik had inmiddels één heldere intentie: ik wil leven vanuit vreugde, vanuit de energie die ik had als klein kind, vanuit vuur. Daar heb ik me volledig op gericht. Totale toewijding.

4 Sahasrara - Evolving Chakra series.jpg

Het was voor mij ook heel duidelijk iets lichamelijks. Dat lijf staat zo centraal in het waarnemen en opslaan van alles. Op de boot was ik al begonnen met dagelijks yoga en mediteren. Daar had ik veel baat bij, mijn lichaam hielp mijn hoofd door middel van de yoga houdingen. Het gaf rust en aandacht. Maar ik moest ook door allerlei emoties heen. Ik wilde de troep die er in mij zat volledig met wortel en al verwijderen.

Aan het begin van het hele proces was ik continu alert en gespannen. Toen raakte ik echt doodop. We zaten in een nieuwe buurt, en ik kon nauwelijks een blokje om, zo moe. Ik volhardde. Bleef me richten op die intentie. 

Ook al was ik er nog lang niet, ik had inmiddels één heldere intentie: ik wil leven vanuit vreugde, vanuit de energie die ik had als klein kind, vanuit vuur

Het was zo eenzaam, want wie er ook naast je staat, je zit alleen in dat hoofd. Ik wist soms echt niet meer waar ik was. Wat was dat ding dat zat te denken? Waar ben ik? Nog meer rust en toewijding, nog meer overgave aan de moeheid. Meer naar binnen. Die EMDR-sessies hielpen, zo haalde ik heel veel rotzooi uit mijn systeem. Ik vond weer rust in mezelf en meer de vurige kinderlijke energie als uitgangspunt. In 2014 knapte ik echt op en in 2015 werkte ik weer meer. We waren zo gelukkig en ik raakte snel in verwachting. Een cadeau na al die duisternis.

 

Vast in mijn lijf (2015-2017)

Eind 2015 werd onze dochter geboren. Zij was kerngezond, heerlijk, het beste mooiste kind dat ik kon wensen en dat is ze nog steeds. Maar ik kon niet bewegen. Ik had het vuur in mezelf weer gevonden, barstte van de energie en nu zat ik vast in mijn lijf.

2 Selfie met Ninou.jpg

Ik zat thuis met een kleine baby, maar ik kon niet lopen, niet met haar spelen of haar verzorgen en ik had overal pijn. De fysio noemde het bekkeninstabiliteit, het zou 3 tot 6 maanden duren. Ik ging aan de slag. Elke dag liep ik met een band om mijn heupen (om de botten 'bij elkaar te houden') 20 minuten met de kinderwagen. Dit was begin 2016. Tegen de tijd dat het zomervakantie was had ik al weer wat gewerkt en ging ik met die heupband de metro in. Niemand die het zag, maar ik was zo kwetsbaar en elke beweging moest bewust gemaakt worden. Thuis, binnen, kon ik dan eindelijk uitrusten en was het veilig, maar ook benauwd. Ik spatte uiteen van frustratie die zomer. Het ging maar niet over. 

Ik zat thuis met een kleine baby, maar ik kon niet lopen, niet met haar spelen of haar verzorgen en ik had overal pijn

In september begon ik aan yoga opleiding Yin yoga en Chakra studies. Deed al jaren yoga en dit was verdieping en een cadeau voor mezelf. Toen N. net geboren was deed ik kruipend wat yoga met haar naast me, alles om maar sterker te worden. Nu lag ik tijdens haar middagslaapje op de mat en mediteerde. Elke dag. Net zoals bij EMDR kwam ik in allerlei bewustzijnslagen. Hoe vaker ik mediteerde, hoe meer er los kwam. Ik kreeg langzaam zelfs weer ruimte voor beelden in mijn hoofd. Zin om iets te maken. 

Het mediteren werd mijn manier om te verwerken wat er op dat moment speelde en hoe dat resoneerde met het verleden. Maar het was ook mijn manier even buiten mijn lijf te zijn. Net zoals iets maken en daar volledig in opgaan. Vrijheid en beweging, dat gaf het. De dingen die ik zag (en zie) tijdens mijn meditaties zijn voor mij 'midday miracles'. Er is in die staat zoveel te ontdekken, zoveel helderheid en inzichten, zoveel eenheid.

 

Langzaam vrij worden (2017-2018)

In februari 2017 haakte ik aan bij Idéfix, Anne linkte me aan Roos en Eva. We vonden elkaar meteen in het thema van lichamelijk bewustzijn en zijn Body MInded gaan organiseren: gesprekken met mensen die ook niet om hun lijf heen kunnen door hun werk of omdat ze er last van hebben of er iets mee moeten. 

Ik strompelde voort en wilde zoveel, maar ik kon nog steeds niet normaal lopen. Niet echt naar buiten. Vertragen is fijn als je dat expres doet om iets beter te kunnen zien, maar als je moet vertragen, voortdurend daartoe gedwongen wordt, voelt het heel anders. Het geeft wel meer ruimte, meer aandacht. Maar spelen met mijn kind lukte niet, even een drafje voor de bus ging niet. Ik was al ruim 2 jaar gevangen in mijn lijf. Fuck de aandacht, ik wilde gewoon lopen en spelen.

In mei 2018 ging ik door mijn rug, midden op het plein voor het Centraal Station. Weer geen gehoor bij de huisarts, pijnstillers. Vier dagen later zakte ik door mijn been. Weer geen acute reactie bij de huisarts. Mijn opa heeft me toen echt gezegd dat ik daar niet weg mocht zonder doorverwijzing naar een neuroloog. En toen ben ik er ook echt voor gegaan. Ik ging daar niet weg voordat ik geholpen werd. Dit was klaar.

6 Peace out ziekenhuis.jpg

De neuroloog was doortastend en belde mij snel. Ik had een joekel van een hernia, mogelijk permanente schade. Al die tijd al. De neurochirurg wilde snel opereren, ik zou mijn been misschien nooit meer normaal gebruiken. Nooit meer rennen of een wandeling. Ik was bang. Op 18 juni belden ze mij met dit bizarre nieuws, op 20 juni was de begrafenis van mijn grootmoeder, op 27 juni werd ik geopereerd. Achtbaan. 

De operatie hielp meteen, ik voelde het al voor ik de uitslaapkamer bereikte. Mijn been hoorde er weer bij.  

 

...echt naar buiten

Het gaat nu beter, ik word sterker en hoef steeds minder door te zetten, vol te houden. Dat voelt ook  kwetsbaar na al die tijd, het is een soort lichtheid opeens die heel raar voelt. Dit is ook geen succes verhaal, of faal verhaal, maar gewoon hoe mensen zich ontwikkelen. Over prut en daar doorheen gaan en zien wat er dan overblijft. Ik had dit nooit kunnen volhouden zonder mijn lieve partner. Want die is blijven staan, al die tijd. Dankje lieve Chris, vanuit de grond van mijn hart.

Naast het verdriet wat ik nu nog voel omdat ik nog deels in het verhaal ben, zie ik ook steeds meer de omvang van wat ik heb geleerd. De dankbaarheid groeit. Want gelukkig ben ik zo nieuwsgierig, en heb ik het allemaal aangegrepen om er dan maar zoveel mogelijk van te leren.

ac8c824d-ad4b-41fe-a10e-7f7be147167a.jpg
5 Foto drinks Body Minded 12apr2018.jpg
Naast foto’s tonen, mag ik een performance doen en echt spelen, onderzoeken. Zoveel vrijheid voelt bijzonder

Doordat ik zover van mezelf verwijderd was en me zolang niet kon uiten, ben ik juist meer mezelf geworden. Ik leef vanuit vurige energie, volg steeds meer mijn intuïtie in alles wat ik doe en kan me eindelijk ook echt op mijn manier uiten. Ik exposeer eind oktober voor het eerst bij 4BID Gallery, dat voelt heel bevrijdend na al die tijd. Naast foto's tonen, mag ik een performance doen en echt spelen, onderzoeken. Zoveel vrijheid voelt bijzonder. In november geef ik meditatie en yoga lessen bij studio Vasco, om anderen ook mee naar binnen te nemen. En in februari komen we terug met Body Minded om anderen te interviewen over hun lijf. Die avonden bij Idefix, deze plek, de mensen die meedoen, dat voelt als thuis. En ook al is het een hele gekke omslag om van binnen ineens naar buiten te stappen, te vertellen en mezelf te laten zien, ik kan niet wachten. Buiten is het heerlijk.

 

*EMDR lijkt een soort wakker dromen naar aanleiding van situaties die heftige emoties oproepen. Door van links naar rechts te kijken of piepjes in linker en rechteroor te horen wordt er verwerking in gang gezet. Helemaal duidelijk hoe het werkt is het niet, maar het werkt, ook voor oorlogstrauma's bijvoorbeeld.

 

 
portret.jpg

Camilla is Fixer en neemt regelmatig deel aan events bij Idéfix

Contact:
06-28401830‬
cerc.schimmelpenninck@gmail.com

Stephanie Limpens