Sinds 2017 noem ik mijzelf trainer. Het is het mooiste werk dat ik me kan indenken: het werken met groepen aan een proces van ontdekking en ontwikkeling. Het voelt als een belangrijke stap om wat ik in mijn 'eigen tijd' deed, nu als beroep na te streven. Voor iemand met een bachelor in Engelse Taal, een onderzoeksmaster Cultural Analysis en werkervaring in communicatie is het misschien niet de meest logische stap. Maar als ik denk aan al mijn activiteiten daaromheen voelt het als een duidelijk verhaal.

Ik ben levensgenieter en een piekeraar

Zoals die keer in Malawi, het was herfst 2014, waar ik werkte met het management team van een medische kliniek aan het maken van een visie voor de toekomst. Nog nooit hadden de managers, de hoofdzusters en de outpost beheerders met elkàar gesproken over wat zij wilden voor de kliniek. Voor mij was het zo tof (en leerzaam) om hun door een creatief proces te leiden waarin ze dichter bij elkaar kwamen en hun ideeën konden uitspreken. Dít, dit was wat ik altijd wilde doen.

 

LOVE.jpg

Ik ben een levensgenieter en een piekeraar. Ik geniet van veel en wil dus veel, maar vervolgens pieker ik of ik wel de juiste keuzes maak. Gelukkig word ik dan vaak verrast door een onverwachte wending en geniet daar erg van. Het genieten is mijn kompas: ik laat me leiden door waar mijn hart naartoe getrokken wordt. Als kind en tiener danste, acteerde, en tekende ik terwijl mijn vriendinnen op hockey zaten. Ik had enorme faalangst, maar leerde daardoor al vroeg veel over mezelf. En hoewel ik bibberend leerde voor mijn proefwerken stond ik vol overgave op het podium.


Na mijn middelbare schooltijd ging ik studeren, een geliefde bezigheid maar iets waar ik niet alles van mezelf in kwijt kon. Dus zat ik in commissies, was hoofdredacteur van een studententijdschrift en deed vrijwilligers projecten. Ook ging ik regelmatig voor langere periodes naar het buitenland, waar ik elke keer weer meer over mezelf en de mensen om me heen leerde dan ik in welke schoolbank dan ook. 

Malawi 1_vk.jpg
Mensen nodigen je uit bij een eerste ontmoeting. Ze dansen samen, huilen samen, zingen samen. 

Veel draait voor mij om verbinding met en tussen mensen, realiseer ik me. Daar krijg ik mijn energie van. Het is ook waarom ik zo van reizen houd. Mijn ervaringen in Afrika en Zuid-Amerika hebben mij daarin diep geraakt. Daar is zo veel gemeenschapszin, dat kende ik niet in Nederland. Het delen van eten en samenzijn. Mensen nodigen je uit bij een eerste ontmoeting. Ze dansen samen, huilen samen, zingen samen. 

 

 
portretten-3.jpg

 

Ik denk dat ik daarom zo graag met groepen werk. Omdat ik het magisch vind wat daarin kan ontstaan. De ontmoeting, de herkenning, het klankbord (maar ook de confrontatie, hoe dat werkt en hoe je daarvan kan leren). Dat gevoel van samen zijn vind ik ook het mooie aan Idéfix: elkaar helpen ideeën wakker te maken. Samen groeien. 

Als trainer werk ik graag met onderwerpen die dicht bij mij liggen. Perfectionisme, faalangst en zelfbeeld zijn allemaal onderwerpen waar ik mijn eigen weg in heb afgelegd. Hoe het proces van zelfvertrouwen bouwen en zelfacceptatie werkt vind ik fascinerend. Evenals hoe je dat proces kunt faciliteren voor anderen. Voor mij is het een avontuur om te ontdekken op welke manieren ik hier mee kan werken. 

 

 
Josephine.jpg

Ik ben
energie, lief(de), gekkigheid

Wat ik nu het liefste doe
trainingen maken en geven

Idéfix is voor mij
aandacht vanuit het hart en samen groeien

Mijn ontwakende idee
trainingen ontwikkelen die op onverwachte manier onderwerpen als faalangst
en perfectionisme aangaan

Contactgegevens
LinkedIn
seenbyphine.nl
Facebook

 

 
Stephanie Limpens