Toen ik nog best klein was vond ik een boek in mijn moeder’s kast, het was groot en er stond een man op met een grote krullenbos op zijn hoofd. Het heette: ‘opnieuw beginnen’. Pagina voor pagina stond vol met hoe je alles dat je nodig hebt zelf kunt maken. Hoe je een simpel bed in elkaar kunt timmeren, hoe je een ongedurig schaap moet scheren, hoe je leert spinnen en een trui breien. Het boek hoorde bij de alternatieve jongelingen van de jaren 80, het was voor mensen die hun leven niet wilden laten leiden door de optrekkende consumptiemaatschappij. Ik vond het allemaal maar fascinerend, en keer op keer bleef ik dit boek vol verwondering doorbladeren. Ik leerde: je kunt alles maken. Alles dat je in je handen hebt wordt ergens door iemand gemaakt!

Een grote theekop kan best prima een kleine lampenkap worden, als je er tenminste een gat in durft te boren

Het boek klikte in op een eindeloze fascinatie die ik volgens mij altijd gehad heb: materie. Stof! De stoffelijkheid van dingen, hun essentie, en wat voor onverwachte dingen je er mee kunt doen. Een grote theekop kan best prima een kleine lampenkap worden, als je er tenminste een gat in durft te boren. Ik bleef maar willen leren hoe je dingen maakt, van hout, van stof, van steen, maakt niet uit. De worsteling om vorm te vinden heb ik nooit leren omzeilen, maar het plezier als iets weer gelukt is blijft altijd de moeite waard.

Iris.jpg


Op de zoektocht naar de essentie van dingen kwam ik een aantal jaar geleden pontificaal bij mezelf uit. Het was de hoogste tijd om met een oor naar binnen te leren luisteren, m’n binnenste te leren kennen. Het lef om jezelf te zijn en je eigen stroom te durven volgen, dit probeerde ik te leren. Ontmoetingen werden anders, verbindingen die mensen durven maken in alle openheid, dat werd ineens belangrijk. Het werd voelbaar dat als je dingen vol durft te beleven, ze ook echt tot leven komen, of het nu spullen zijn, of zonsondergangen, of momenten dat je even vol in contact staat met elkaar. 

Voor mijn vader’s afscheid een paar jaar geleden deed ik een poging tot iets moois: ik wilde iets voor hem maken dat verbinding op geen enkele manier in de weg zou staan. Het werd een draagbaar van wilgentenen en stof, waarin hij prachtig in doeken ingewikkeld lag opgebaard. Gelukkig kreeg ik hulp van fijne mensen om me heen, en met het nodige ongemak, gegiechel en geworstel hielpen zij me om het project in een dag te realiseren. Dit idee bleef daarna leven, en wilde duidelijk graag de wereld in. Het afgelopen jaar ben ik me hier vol voor aan het inzetten. 

Mijn zwak voor kostuumdrama zal hier absoluut een rol bij hebben gespeeld
 - Iris Boering, project 'Gedragen'

- Iris Boering, project 'Gedragen'

Toen ik bij Idéfix kwam bleek echter al snel dat mijn creativiteit nog een onderlaag heeft, die ik op mijn eerste verbeeldingsavond bij Anne spontaan te pakken had. In de eerste stap van de meditatie zag ik werkelijk prachtige vrouwenmode voor me, met grote rokken en veel gebaar. Mijn zwak voor kostuumdrama zal hier absoluut een rol bij hebben gespeeld. Maar toen ik het idee groter mocht maken zag ik een machine voor me, een prachtige, bezige machine met heel fijne draadjes, die de mooiste stoffen voor me aan het maken was. Dit idee was als een kerkklok op een heldere winterse morgen. “Dit is het!” Dacht ik. Het werd zo duidelijk!

Voor mij is dit idee werkelijk goud waard, omdat ik weet dat dit me altijd zal blijven fascineren
Iris2.jpg

Voor mij is dit idee werkelijk goud waard, omdat ik weet dat dit me altijd zal blijven fascineren. Hoe ver ik ook kijk, dit zal ik het allerliefst gaan doen, het zal me nooit gaan vervelen. Hoe mooi ik het maken van dingen ook vind, de materie zelf roept zo veel bevlogenheid bij me op. Mooie stoffen zijn voor mij het bijzonderste materiaal om mee te werken. Het idee dat ik ze op een dag zelf ga maken, daar word ik heel erg wakker van! 

 
portretten-54_vk.jpg

Ik ben
warmte, aandacht, gastvrijheid

Wat ik nu het liefste doe
steeds verder uitvinden waar mijn leven het liefst naar toe wil stromen. Inspiratie komt niet uit de lucht vallen, het zit in je en wil de wereld in
 

Idéfix is voor mij
een vrije ruimte waar ideeën tot leven kunnen komen. Bij mij hebben ideeen de neiging om in mijn hoofd te willen blijven zitten. Idefix is voor mij een plek waar ideeën stap voor stap de wereld in kunnen

Mijn ontwakende idee
op dit moment: draagbaren maken, waarin je, nadat je sterft, mooi in doeken ligt ingewikkeld, beschermd maar toch ook dichtbij

Contactgegevens
samen-gedragen.nl
iris.boering@gmail.com

 
Idéfix