Ja maar. Wat als alles klopt?

Ik herinner mij nog zo goed. Een zondagochtend. Ik schat dat het ‘92 was - ik was 6 of misschien ook wel 7 jaar oud. Pin me er niet op vast. Met z’n 3en aan de ontbijttafel. Mijn moeder en stiefvader draaiden Bach. En uit het niets begon ik te huilen. Zelf enigszins verbaasd over die zout-water-stroom die over mijn wangen kletterde - want van verdriet was geen sprake. Dit voelde zo echt. En daarom zo lekker. Het ‘waarom’ was in dit verhaal dan ook nicht im frage.  

Op die manier, in alle echtheid, geraakt durven worden. Het leven in alle vrijheid door me heen laten kolken. Dat is voor mij de Zin van het leven. En de trigger kan van alles zijn - zolang het maar echt is. De maan, oogcontact, een grap, muziek, aanraking, stunteligheid.

 
Op die manier, in alle echtheid, geraakt durven worden. Het leven in alle vrijheid door me heen laten kolken. Dat is voor mij de Zin van het leven
kal-visuals-597228-unsplash2.jpg
580058_10200807601729260_191060562_n.jpg

Toch bleek dat steeds moeilijker voor me. Ouders die tot 2 keer toe uit elkaar gingen, mijn moeder die ziek werd, verhuizing na verhuizing en daarom tig wisselingen van scholen. Aanpassen, bewijzen, volgens het boekje, grote mond, automatische piloot - werd het recept. In 2015 vroeg ik mij af wie ik in godes-naam was. Relaties en een baan die totaal niet meer pasten. Waar was de magie gebleven die ik als klein meisje had gevoeld? Is-dit-alles stond al een tijdje op repeat en kwam me halen. Diezelfde zomer was het de hoogste tijd om die vertrouwde, maar zwaar gekrompen jas uit te doen. Zonder te weten of daar überhaupt ooit nog iets voor in de plaats voor zou komen. En man. Wat voelde ik me naakt. Wat heb ik in het duister getast. Totaal geen houvast.

En tja, ook dit cliché is nu voor mij waar. Die bodem moet je dus onder je voeten voelen, om af te kunnen zetten, om te kunnen springen. Naar het licht.

Als je het mij vraagt, zit alle magie, creatie, liefde, ontroering in dit moment opgeslagen. En is dus ten alle tijden beschikbaar voor iedereen op deze wereld. Je hoeft niet je best te doen om inspiratie te ervaren. Sterker nog: doe maar niet. Want je bent het al lang. Hoe harder je je best doet, hoe meer het door je vingers glipt. 

Me tot in mijn kern laten raken, zit voor mij in overgave. Maar goed. Dan weet je nog niks. Want ‘je overgeven’ is zo’n paradoxaal iets. Dat doe je niet. Dat overkomt je.

Als je het mij vraagt, zit alle magie, creatie, liefde, ontroering in dit moment opgeslagen. En is dus ten alle tijden beschikbaar voor iedereen op deze wereld
caique-silva-594297-unsplash.jpg
stephanie-leblanc-1313565-unsplash.jpg
trent-erwin-570303-unsplash.jpg

Wat mij iedere dag helpt om in-spiratie te leven, is vertragen en nog een beetje meer vertragen. Dat doe ik door meditatie. Iedere dag. Vaste prik. Wat meteen al iets lastigs opwerpt, want mediteren is dus geen ‘doen’. Het is eigenlijk met grote nieuwsgierigheid meekijken naar wat zich aandient. Zonder analyse, zonder concept. Die intimiteit met mij zelf en dus het leven, is in een stroomversnelling geraakt toen Tantra op mijn pad kwam. Om in helderheid te leven, is het voor essentieel om mijn lichaam te blijven voelen. En dat doen yoga en dans voor mij. Sinds 2016 helpt het plant-medicijn Ayahuasca mij om de (illusie van) controle beetje bij beetje los te laten. Ayahuasca helpt me vertrouwen dat ik onderdeel ben van zo’n onmetelijk grote intelligentie die sterrenstelsels verder reikt dan onze hersencapaciteit voor mogelijk houdt.

Als ik op vrijdagavond langs de uitpuilende café's fiets, op weg naar mijn yogales, voelt dat soms vreemd. Want ik heb daar niks meer te zoeken. Terwijl ik er vroeger wekelijks stond. En tegelijkertijd is dit voor mij de enige weg en voel ik me - in mijn afwijkendheid -  gelukkiger dan ooit. Natuurlijk zijn er dagen waarop ik er geen reet van begrijp en me alleen en verdrietig voel. Maar de bandbreedte van mijn gevoelswereld is zo opgerekt, dat daar tegenover staat dat ik love stoned door het leven fiets.

Maar de bandbreedte van mijn gevoelswereld is zo opgerekt, dat daar tegenover staat dat ik love stoned door het leven fiets
_J9A3207bewerkt.jpg
robert-bye-55418-unsplash.jpg

Vandaag de dag geef ik yogales, coach ik jong volwassenen in hun ontdekking-proces naar waarheid en zin, doe ik de driejarige basisopleiding bij Phoenix, organiseer ik filosofie-avonden, word ik binnenkort opgeleid tot masseur, dans en zing ik en heb ik zo belachelijk veel mooie mensen om me heen die mij voeden, spiegelen, ontroeren en laten lachen (om mijzelf). Ik onderga zelf ook nog steeds therapie in de vorm van rebalancing. Voor mij een hele waardevolle vorm van therapie die ervan uitgaat dat alle antwoorden en ook alle blokkades in je lichaam opgeslagen liggen.

Op dit moment staan voor mij de thema’s vrouwelijkheid, zachtheid en vrijheid in het licht. Miraculeus hoe het leven je steeds weer nieuwe ervaringen geeft om nieuwe lagen van jezelf te ontdekken. En steeds als je denkt dat je de code ontcijferd hebt, dient zich weer een nieuw stuk aan dat ontwikkelt en gezien mag worden.

Dankbaar ben ik, dat ik onderdeel mag zijn van het prachtige Idéfix team. Een wonderlijke plek die bedding geeft aan alle verlangens die tot uiting willen komen, maar daarin misschien nog een beetje schuchter zijn. Bij Idéfix is ruimte om te twijfelen, te delen, te voelen en te stralen. Alles waarin ik geloof smelt hier samen. Bij Idéfix ontstaan echte verbindingen tussen echte mensen en wordt het leven weer geankerd in de magie waarmee we ooit geboren werden.

 
Claire.jpg

Ik ben & breng
het leven zelf.
En door heel eerlijk te durven voelen, probeer ik het leven zo zuiver mogelijk te vertalen in mijn doen. 
Om hopelijk anderen te inspireren om ook hun binnen en buitenwereld, hun zijn en hun doen, samen te laten vallen.

Wat ik nu het liefste doe
is stapels boeken lezen, luisteren en kijken naar mensen, Ecstatic dance, yoga, koffie drinken in de zon, wandelen door de duinen, op een windstille lente-avond langzaam door Amsterdam Oost fietsen, lachen om de sulligheid van honden in het park, onverwachte praatjes op straat, zingen en zoenen.

Idéfix is voor mij
een plek waar alle polariteiten van ons mens zijn gevoeld en gezien mogen worden, zodat vanuit die ruimte en veiligheid onze natuurlijk drijvende kracht weer op gang kan komen.   

Mijn ontwakende idee
gaat terug naar het moment dat we geboren werden op deze wereld, toen wonnen we de jackpot al. We hebben al lang gewonnen. We zijn er al. 
Het voelt als mijn missie om door middel van yoga, ademhaling, meditatie, coaching en aanraking mensen thuis te laten komen in zichzelf. En hen te laten ervaren dat we niet hard hoeven te rennen om tot vervulling te komen. Dat juist vaak in de vertraging en in het voelen, de antwoorden - waar we zo hard naar op zoek zijn - schuil gaan. 

Contactgegevens
Clairevintges@hotmail.com
(06) 112 38 230

Idéfix