Het was een roerige tijd, zo'n negen jaar geleden. Geen inspirerende kans tot initiatief bleef onbenut. M’n wereld was in tweeën gesplitst: een bont en creatief veld aan de ene kant en dat andere veld van analyses, datasets en theoretische beschouwingen aan de andere. Ik leefde op van bijzondere ontmoetingen tussen onbekenden. Dat het even spannend is, schuurt – en dan opent. Een dierbare vriendin was daarin mijn gouden maatje. Vaak puzzelden we samen iets in elkaar rondom een eettafel, podium, vakantiehuis of plein. We deden wat we voor ons zagen en werden daar enorm door gevoed. Ik wilde mensen verrassen, verbinden, losmaken, verwennen en wakker maken. Maar daar had ik niet voor gestudeerd; mijn geleerde bril was die van socioloog. Aan de voet van het werkende levende durfde ik niets anders dan dat spoor trouw volgen.  

Ik wilde mensen verrassen, verbinden, losmaken, verwennen en wakker maken. Maar daar had ik niet voor gestudeerd
spreeuwen
DE32F887DAFEB5DB46FAEFE79F046E6E.jpg

Mijn ideeën broeiden verder, op de onderlaag. Vulden zich met ervaringen, zoals die keer dat ik in een statig voormalig Utrechts postkantoor stond. Een pand met het statuur van een kathedraal, een paraboolvormige hal met glasgewelven en overal marmer. De ruimte vulde zich met geluiden en ik keek uit over de mensen die wachtten in de rij, met allerlei borrelende vragen: Wat houdt al deze mensen bezig? Wat doen ze en wat zouden ze éigenlijk willen doen? Welke ideeën brengen ze naar buiten – en welke zullen ze nooit durven uitspreken? Het was de pijn die ik voelde voor al deze ideeën die binnen in die hersenkamers zouden blijven. Die ideeën vol belofte, maar zonder inlossing. 

Zo ontstond het idee van Idéfix geleidelijk, nog voordat ik me er zelf van bewust was. Terloops ontmoette ik Huib. Ik werd uitgenodigd bij hem op kantoor, op een zaterdag, om het over mijn toekomt te hebben. Het was zo'n oranje herfstdag waar de blaadjes je om de oren vliegen. Ik kroop weg in m'n jas, probeerde het gure weer buiten te houden. Aangekomen doemde een enorm vrijstaand pand voor me op. Eh, waarom was ik hier ook alweer? Toen we eenmaal zaten, met een goeie kop koffie, vroeg Huib of ik hem vertrouwde. Ja, dat deed ik. Daarop nam hij me mee in een visualisatie. Daar, in die stoel, heb ik voor het eerst een indruk gezien van de plek waar ik terecht wilde komen. Die ik misschien wel zelf wilde bouwen. Een café voor mensen met beginnende ideeën. Ik zag ook mijn rol. Ook al was er van alles nog onduidelijk; vanaf toen verlangde ik naar deze plek en was er sprake van een soort focus. De kracht van verbeelden is gigantisch.  

DSC_0002.JPG


In Kirsten herkende ik hetzelfde verlangen. Samen gingen we verder. We hadden tussentijds banen, deden allebei nog een opleiding en leidden ons leven. Het idee bleef. Onderweg hebben we het zo vaak uitgedaagd, als een propje in de prullenbak gegooid, om het er later weer uit te halen, om te draaien, kleiner te maken, álles. De eerste uiting was een avond in een werfkelder aan de Utrechtse Oudegracht. Daar brachten we een paar vrienden en kennissen van die vrienden. We openden een gesprek over ideeën die blijven sluimeren en plakken. En over wat er toch in de weg staat om die echt in handen te nemen. Er was herkenning, opluchting en een knetterende energie toen we weer naar buiten liepen. 

Op het moment van die keus, het loslaten wat eerder houvast gaf, verdween de angst gek genoeg; het maakte me open. Een gigantisch gevoel. 

Bang om te vallen en toch gaan. Er is een kick in vallen. Vallen is niets negatiefs; het is een essentieel onderdeel van het proces. Vallen heeft vaak te maken met overgave. Met je niet langer stukbijten op iets dat niet werkt en volgen waarvan je voelt wat wel gaat werken, ook al is daar nog geen bewijs voor. Zelf heb ik lange tijd veel energie in m’n baan gegeven om vaste dagelijkse routines om te buigen in een meer natuurlijke werkflow. Dat veroorzaakte frictie met het management. Ik kwam gefrustreerd thuis, vond dat ze daar meer ruimte moesten maken voor mijn creativiteit. Wat ik later pas zag is dat ik die ruimte zelf, door in die baan te blijven, niet durfde te maken. Dat inzien was confronterend, en toch had ik de sleutel in handen om naar buiten te gaan. Op het moment van die keus, het loslaten wat eerder houvast gaf, verdween de angst gek genoeg; het maakte me open. Een gigantisch gevoel. 

 

Ideeën zijn de vertolking van onze diepere verlangens. Ze stromen als ze gezien zijn en in beweging komen in een flow naar beneden. Net als een zandloper, precies daar door het midden, vanuit die bovenkamer naar de grond. Daar waar ze wortel kunnen schieten - en geen idee meer heten maar initiatief. Woorden geven aan het idee, het uiten aan anderen, is één van de belangrijkste bottlenecks. Precies op het middelpunt, wanneer een idee van binnen naar buiten kan, blijft het vaak steken. Liever blijven we achter de schermen plannetjes maken. Maar dan mist het een idee een kans; de kans om gezien en gehoord te worden. En zo robuuster in de wereld te komen. 

portretten-29.jpg
heelal.jpg

Niet in Amsterdam, maar nabij Stockholm werd het plan voor ons idee café voor het eerst groot gedeeld. Tijdens een lezing in maart 2016 verklaarden we dat we op 1 december dat jaar de deuren zouden openen. We hadden nog geen pand en een strak plan durfde ik het onze absoluut niet te noemen. Het voelde relatief veilig, zo voor een internationaal publiek dat wij niet persoonlijk kenden. Terug in Amsterdam deelden we het nog eens, een maand later, voor een eigen publiek in hotel The Hoxton. Dat voelde ineens gierend spannend. Ik geloof dat het op de onderlaag iets in beweging bracht. Nog geen twee maanden later liepen wij het pand op de Bloemgracht binnen en wisten we; dit is het. Idéfix opende in oktober dat jaar haar deuren. 

Ik wankelde. En wist; dit is dus zo’n moment van verandering. Schrap zetten helpt niet. Overgave wel.

De eigen plek doet Idéfix goed. Het is een magische ruimte die steeds weer meekleurt met de verschillende dagen, avonden, met alle initiatieven die hier plaatsvinden. Er zou alleen nog een kanteling aankomen, binnen een jaar na opening. Kirsten besloot dat het voor haar tijd was om te gaan, op naar een avontuur van andere aard. Ik wankelde. En wist; dit is dus zo’n moment van verandering. Schrap zetten helpt niet. Overgave wel. Iets meer die daadkracht-kant loslaten en durven wachten op de juiste vragen – dan volgen de antwoorden vanzelf. Dat gebeurde; ik kon zien dat Idéfix al groter was gegroeid. Er vormde zich een team om me heen, een kleurrijke verzameling van bijzondere mensen die zich allemaal verwant voelen met de bedoeling van deze plek. Nu ervaar ik weer ruimte voor speelsheid; precies waarmee het ooit begon.  

 

 
vk.jpg

Ik ben & breng
beweging, ontvangst, onvoorziene verbindingen

Wat ik nu het liefste doe
leren over systemisch werk (familie- en organisatieopstellingen) en - waarschijnlijk nog lange tijd - het verbinden van mensen met zichzelf, met hun idee en met elkaar

Idéfix is voor mij
een uitzonderlijke entiteit in mijn leven; één die mij blijft verrassen, uitdagen, warm maakt en confronteert

Mijn ontwakende idee
gaat over hoe ik een klinkende combinatie kan maken tussen enerzijds verbeeldingswerk (om ideeën te verhelderen) en anderzijds opstellingenwerk (om persoonlijke patronen rondom plek innemen)

Contactgegevens
anne@ide-fix.nl
06-44500811

 
Idéfix