Hoe mijn idee is ontstaan:
Opeens zat ik daar. Op maandag. In een te strak mantelpakje. In de trein. Nog vol frustratie van de drukte op het perron en een al 3 dagen durende kater. Ik geef boze blikken aan mijn medereizigers tegenover me in de vierzit. Ze bespreken op hoog volume hun laatste wintersportvakantie in de stilte coupé. In de STILTE coupé. Ik kan ze wel wat aandoen. Zagen ze dan niet dat ik op deze plek récht had op die stilte?

Ik zat elke dag in die trein om te reizen naar een kantoor waar ik niet wilde zijn. Om mijn bureaustoel achter een bureau te schuiven waar ik niet aan wilde zitten. Te werken aan dingen die me na een week al niet meer interesseerden. Netjes binnen de lijntjes kleuren. Doen wat er van je verwacht wordt. En dat acht uur per dag. Acht uur per dag?! 

Ja. Acht uur per dag. Voor wat rotcenten.

Al het verzet begon zich al snel te manifesteren in lichamelijke klachten. Klachten die ik met mijn verstand probeerde te begrijpen, terwijl mijn ziel al zo lang om aandacht schreeuwde. Een ziel die ik al zo lang geteisterd had. Door een studie te volgen die ik niet wilde volgen, om vervolgens die vrije ziel op te sluiten in een kantoor vol grijze pakken. Als een kleurrijk vogeltje gevangen in een kooitje dat floot, maar niet te horen was.

Iets klopte er niet. Dat wist ik al heel lang. Maar tot een jaar geleden kon ik er nog niet bij. Werd ik nog zo geleid door wat anderen van mij verwachtten, wat 'hoorde', en veilig voelde. Wat realistisch was. De angst overheerste.

Een jaar geleden is mijn ontdekkingstocht begonnen. Een ontdekkingstocht naar een nieuwe manier van leven en een manier om eenvoudigweg te ZIJN. 

Na jaren van pushen, controleren, to-do lijsten, doorgaan, doorzetten, en alles te geven. Er altijd voor anderen te zijn, maar niet voor mezelf. 

Nu wil ik loslaten. En zien wat er bovendrijft. In het licht stappen en zichtbaar worden (ja, doodeng).

Niet meer doorgaan, doorzetten. Omdat er nog geen plan is. Nee. Stoppen. Stilstaan. Stilte. Mezelf en mijn waarden kritisch onder de loep nemen. Ruimte maken voor de dingen die ik echt graag doe. Net zo lang totdat er iets komt bovendrijven dat zo hard roept dat ik het niet kan negeren. En ik wel moét beginnen. Omdat dat idee elke dag aanklopt en om aandacht schreeuwt. Omdat ik shit op mijn bordje geschoven krijg, net zolang totdat ik godverdomme eens een keer ga luisteren. Luisteren naar die ziel die vol vreugde en onbezorgdheid zit.

Dat idee heeft mij inmiddels gevonden. De liefde voor de schoonheid van de natuur en de dierenwereld stroomt voortdurend door mijn lijf. Overal waar ik ben, zoek ik onbewust de verbinding met de natuur op. Mijn hart verlangt naar een wereld waarin dier en mens vredevol naast elkaar leven. Een wereld waarin de mens ten allen tijde voelt dat wij de natuur ZIJN. Dat we door onze omgeving te manipuleren en te denken de natuur te slim af te zijn, onszelf ten gronde richten. Ik droom van een wereld waarin we ons gaan realiseren dat de natuur alle oplossingen al heeft. We hoeven niet zo hard op zoek. Alles is er al. De natuur weet alles.

Wat ik (daarbij) nodig heb en zoek:
Ik wil al heel lang op pad. Zonder al te veel plannen, zonder einddatum. Gewoon gaan en ervaren. Elke dag voelen wat juist is voor die dag. Gewapend met een videocamera, notitieblok, compassie, en een luisterend oor. Op zoek naar de plekken waar mens en de natuur in conflict komen. Om met een heldere blik naar de situatie te kijken, te vragen, te begrijpen en dan te verbeelden. Om in de loop van de tijd te kunnen reflecteren, lessen te trekken, en mijn eigen visie op het geheel te gaan ontwikkelen. 

De avonturier en de perfectionistische control-freak voeren elke dag een kleine oorlog. Maar hoe meer ik ze beiden erken, hoe meer ik beiden een plekje geef, hoe beter ze samen door een deur kunnen. En ze elkaar zelfs versterken om mijn ideeën concreet te maken. Met mijn hart als bewaker van de poorten.
Ik ben heel dankbaar dat er een plek als Idéfix bestaat waar je dit soort zweefteverige woorden gewoon kwijt kunt. Waar niemand je uitlacht of je ervan beschuldigt in een droomwereld te leven. Ik kijk ernaar uit om samen met jullie onze ideeën wakker te houden en stappen te zetten. Wakker, in bloei, en voldaan.

Ik omring me graag met vrije geesten. Met mensen die de grenzen durven op te zoeken van wat mogelijk is. Dromers, makers, creatievelingen, visionairs. Anderen horen en zien spreken over hun idee, geeft mij de kracht en de drive om verder te gaan met mijn eigen project. Om gewoon te doen. Ik geef anderen ook graag het vertrouwen dat ze op de goede weg zitten. Door mezelf kwetsbaar op te stellen en mijn eigen ervaringen te delen. 

Mijn guilty pleasure / fetish:
Ik durf het bijna niet te zeggen…
De muziek van Lil’Kleine.

 
Josje.jpg
 

In het kort
Josje is als een kleurrijk vogeltje dat ontsnapt uit haar kooi en zich verbindt met haar oorsprong. Haar liefde voor de natuur. Ze gaat in alle vrijheid haar eigen liedjes fluiten afgewisseld met een deuntje van Lil’Kleine…

Contact
Josje Leijdekkers josephine.leijdekkers@gmail.com 0649848293 
 

 
Idéfix